Friday, January 8, 2010

அணுகு முறை


ண்பர் சேது வீட்டில் நான் நுழைந்த போது அவர் தன் பையனை வார்த்தைகளால் துவைத்துக் கொண்டிருந்தார். போன வருஷம் வாங்கிய ஐந்தாம் ராங்கை விட்டு இப்ப எட்டுக்கு வந்துட்டானாம்.
''வாத்தியார் என்ன சொன்னார்? பையன் ரொம்ப ஸ்லோன்னு சொன்னாரா?'' என்று கேட்டேன்.
''இல்லை.''
''அப்ப ஐன்ஸ்டீன் மாதிரி எல்லாம் வரமாட்டான்.''
''பையன் கணக்குல புலி.''
''அப்ப ஒரு பெஞ்சமின் ஃபிராங்லின் ஆகவும் முடியாது. ஏன்னா அவர் கணக்குல வெரி புவர்! ஸ்பெல்லிங் மிஸ்டேக்ஸ் நிறைய வருதா?''
''வரவே வராது.''
''சே, பெர்னார்ட்ஷா ஆகிறதுக்கும் சான்ஸ் இல்லே! கிளாசில் அடி மட்டத்துக்குப் போயிருந்தானா?''
''நெவர்.''
''போச்சு. எடிசன் ஆகிற வாய்ப்பும் இல்லே. சரி, அடிக்கடி ரொம்ப டல்லா இருப்பானா?''
''அப்படி நான் பார்த்ததே இல்லே.''
''அப்ப ஜேம்ஸ் வாட் மாதிரியும் வரமாட்டான் போல... ஒகே. உங்க கவலை நியாயமானது தான். இத்தனை பிரபல மனிதர்களின் ஒரு மைனஸ் பாயிண்டும் இல்லையே இவனிடம்?''
கையைப் பிடித்துக் கொண்டார் நண்பர். ''என் கண்ணைத் திறந்தீங்க... டேய் பிரனேஷ், இங்கே வாடா,'' என்றார் மிக மிக அன்பான குரலில், ''சாரிடா!''


(குமுதம் 14-02-2007 இதழில் வெளியான என் ஒருபக்கக் கதை)





7 comments:

பின்னோக்கி said...

எங்கயோ படிச்ச மாதிரி இருக்கேன்னு நினைச்சேன். வாழ்த்துக்கள்.

KALYANARAMAN RAGHAVAN said...

ஒரு பக்கக் கதையில் ஒரு அருமையான கருத்தைச் சொல்லி அசத்திட்டீங்க சார்.

ரேகா ராகவன்.

ரிஷபன் said...

ராயல் சல்யூட்!

மதார் said...

so nice ...........

Archu said...

Your idea of Blog is really a great idea thatha. I appreciate the initiative and I reallly would encourage you to keep blogging.

Love
Arjun Bagvath

K.B.JANARTHANAN said...

Madhumitha Muralidharan said:
Hi Sir,
I liked this story a lot. Ella parentsum kandipa padika vendiya kathai.

K.B.JANARTHANAN said...

Kannan said:
A very topical story. The way the parents goad the children to get more marks has been bothering me. I rememmber when I was school going boy , it used to be play & eat well most of the time with a little bit of studies thrown in. Now I find the child gets up early in the morning and goes for tution as early as 5 AM. Returns from school and back again for tuition in some other subject. This schedule goes on and on . When does the child play? The parents , in their greed for makingtheir children doctors and now electronic engineers are robbing their children of their youth. I know a case in the next street where a child unable to come up to the expectation of her aprents, committed suicide.
When will the south Indian parents realise their folly? Thank you for bringing out this point nicely in your short story.
-Kannan

Post a Comment

உங்கள் எண்ணத்தை தெரிவியுங்களேன்!