Showing posts with label திரை விமரிசனம். Show all posts
Showing posts with label திரை விமரிசனம். Show all posts

Thursday, May 28, 2026

இத்தனை அழகா..?


Panchayat.’ டி.வி. ட்ராமா தொடர்… (Amazon Prime)
அந்தக் குக் குக்கிராமத்துக்கு பஞ்சாயத்து செகரெட்டரியாக ஹீரோ வந்து சேரும்போது நம் மனதில் காதல், மோதல், காமெடின்னு பல ஒன்லைன்கள் உதிக்க, நடப்பது என்ன? எல்லாம் அமைதியாக, எல்லோரும் அவரவர் ஆக. இயல்பாக எழும் பிரசினைகள்! அழகாக வந்து விழும் முடிச்சுக்கள்! இழையோடும் நகைச்சுவை!
பல ஆயிரம் ‘ஒரே’ படங்களைப் பார்த்துப் பார்த்து பார்முலாக்களை ஏற்றிவிட்டிருக்கிற மனது சற்றுத் துவளுகிறது. சற்றே நேரத்தில், இந்த ‘பார்முலா இல்லாமை’ இத்தனை அழகா என்று வியந்து போகிறோம்!
ஹீரோவுடன் அந்த கிராமத்துக்குள் நுழைந்து ஒவ்வொருத்தரையா சந்திச்சிட்டே வர்றோம். கொஞ்ச நேரத்துல பார்த்தால், அந்தப் பஞ்சாயத்து பிரசிடெண்ட் வீட்டில திண்டில நாமும் உட்கார்ந்து இருக்கிறோம். எப்படி வந்தோம்னே தெரியல. அப்படி ஒரு இயல்பான மூவ்மெண்ட்.
ஹீரோவின் பெர்ஸ்பெக்டிவில் தொடங்கிச் சென்றது, கொஞ்ச நேரத்தில் எல்லாருடைய பார்வையிலும் நகர்கிறது. ஹீரோயின்னு ஒருத்தர் இல்லாம எட்டு எபிசோட்... ஆஹா நாம் காண்பது என்ன எபிசோடா அல்லது எபிக்கா?
எத்தனை இன்னஸண்ட் ஆக இருக்கிறதோ அத்தனை விவரமாக! எத்தனை எளிமையாக இருக்கிறதோ அத்தனை ஆழமாக!
12 சோலார் விளக்கு எங்கே போடணும்ன்னு தீர்மானிச்சாச்சு. 13-வதுக்காகத்தான் இந்த மீட்டிங் என்று ஆரம்பிக்கிறது ஒரு எபிஸோட். ஹீரோவுக்கு படிக்க லைட் வேணும். பஞ்சாயத்து ஆபீஸ் முன்னால் போடச் சொல்ல, பேய் பிடிக்கிற மரத்தின் பக்கத்துல போட்டா ஊரார் பயம் அகன்று வோட்டு குவியுமேன்னு பிரசிடெண்ட் சொல்ல... ஒரே வழி, வேறே வழியில அந்த பயத்தை அகற்றறதுதான்னு ஹீரோ பேயின் பூர்வாங்கத்தை தூர் வாங்கக் கிளம்புவதும் சந்திக்கும் இயல்பான வினோதங்களும் சந்திப்பவர்களின் வினோதமான இயல்புகளும்... கச்சிதமான கதை வட்டம்.
நேர்த்தியா இழை பின்னின பட்டுச் சேலை மாதிரி கதைகள். பாந்தமாப் போட்ட பார்டர் மாதிரி ஊடாடும் காமெடி. அந்தந்த எபிசோடின் மையக் கதைக்கு சம்பந்தமில்லாம ஒரு வார்த்தை, வசனம் வரணுமே? என்னா கவனம்யா!
யாருய்யா அது அந்த பஞ்சாயத்து பிரசிடெண்ட் கணவர்? பாலையாவை பார்வையிலேயும் ரங்காராவை வார்த்தையிலேயும் கொண்டு வருகிறார். நட்புக்கும் குடும்பத்துக்கும் இடையே, பாலிடிக்ஸ்க்கும் நியாயத்துக்கும் இடையே புருவத்தை நெறிப்பது சுவாரசியமாகவும் அழகாகவும் இருக்கிறது.
டௌரி வாங்கமாட்டேன்னு சொல்லும் ஹீரோவை வரனாக்க ஆசை அவருக்கு. அவன் சொல்ற மாதிரி ஒரு லட்சம் ஸாலரி வாங்குவானா? பரிட்சையில தேறணும்னா பிரைய்ன் வேணும்கிறாளே மனைவி? இருக்கா பார்த்துடுவோம்னு கேள்வியைக் கொடுத்து யுவர் டைம் ஸ்டார்ஸ் நவ் சொல்லும் பிரசிடெண்டு புருஷன்! அவர் குழம்பும்போது கூடவே குழம்புகிறோம். தவிக்கும்போதும் கூடவே நாமும்.
எல்லாவற்றுக்கும் சிகரம் வைக்கிற மாதிரி அந்த கடைசி எபிசோட். ஒண்ணுமே சொல்ல வேண்டாம் அதைப் பத்தி. பார்த்துத்தான் ரசிக்கணும்.
எந்த இடத்திலும் தன்பால் கவனம் ஈர்க்காத கேமரா! அதுதானே நல்ல கேமரா மேனுக்கு இலக்கணம் என்பார் பிரபல காமிராமேன் மார்கஸ் பார்ட்லி?
நாடகத்தனமான நடிப்பு மருந்துக்குக் கூட இல்லையே என்று வருந்துகிறவங்களுக்கு ஆறுதலாத் தேடினால் ரிங்குவின் அம்மா பாத்திரம் மட்டும் ஆங்காங்கே சற்று ஆறுதல் வழங்குகிறது.
அத்தனை விஷயங்களும் மாற்றாத அவன் மனதை மாற்ற வரும் பெண் , ஆமா நாம தேடிக்கொண்டே இருந்த பெண் வருகிறாள்... எப்போ? அது சஸ்பென்ஸ்!
மொத்தத்துல நாம எதைப் பார்த்தெல்லாம் இதுவரை கைதட்டிட்டு, ரசிச்சிட்டு இருந்திருக்கோம்னு நாண வெச்சிடுது. எபிசோட் எட்டையும் பார்த்தபின் பழகிய நிஜ மனிதர்களைப் பிரியும் உணர்வு தோன்றுவது தொடருக்கும் வெற்றி, நமக்கும் திருப்தி என்கிறது.

Saturday, August 30, 2025

ஜமா சேர்ந்து பார்க்க...


'எனக்குன்னு சொந்தமா ஒரு ஜமா இருக்கணும், அதுவும் எங்கப்பா இழந்த அந்த ஜமாவா இருக்கணும்,' என்ற ஒரே ஏக்கத்தில் வாழும் கல்யாணம் அந்த ஜமாவை அடைய படும் பாடு கொஞ் ஜமா? நஞ் ஜமா?
‘ஜமா’… ரொம்ப நாளைக்கப்புறம் ஜமா சேர்ந்து பார்க்க ஒரு படம்…
ஒரு படத்துக்கு நடிப்பு எத்தனை முக்கியம் என்று இந்த படத்தில் தெளிவாக காட்டியிருக்கிறார்கள். தாண்டவமாக வரும் நடிகர் தாண்டவம் ஆடி இருக்கிறார் நடிப்பில். ஆர்ப்பாட்டம் செய்கிறார், ஆத்திரப்படுகிறார், ஆவேசமாக கத்துகிறார்! ஆனால் துளி மிகையில்லாமல்! இதான்யா நடிப்பு என்கிறார் 'சத்தமாக'!
அந்த ஏழு நிமிட ஒரே ஷாட் காட்சி! அர்ஜுனன் வேஷம் கேட்டு இன்னொரு ஆள் வந்து அவமானப்பட்டு திரும்பிய விஷயம் தெரியாமல் ஹீரோ கல்யாணம், அதையே கேட்க உள்ளே நுழைந்து, ஜமா தலைவரிடம் வாங்கிக் கட்டிக் கொள்வதும்.. அர்ஜுனனா வர்றவன் எப்படி அடவுல நிப்பான் தெரியுமான்னு அவனுக்கு ஆக்ரோஷமாக நடித்துக் காட்டி, அவன் அழ ஆரம்பிக்க, அண்ணன் தானேடா திட்டினேன்னு சமாதானப்படுத்தி, பொம்பளை வேஷம் போடறதுதாண்டா கஷ்டம்னு நம்ப வெச்சு, உன் கல்யாணத்தைப் பத்திக் கவலைப்படாதே, நான் பார்த்துக்கிறேன்னு தேத்தி ஏமாத்தி, அவன் திருப்தியானதும் பெருமூச்சு விடும் தாண்டவம் (சேத்தன்) அனாயாசமாக சேர்ந்து விடுகிறார் ரங்காராவ், டி.எஸ். பாலையா வரிசையில்! அந்தச் சிறிய வீட்டுத் திண்ணைக்கும் புறவாசலுக்கும் இடையே பாத்திரங்களோடு பாத்திரமாக கேமராவும் குறுக்கே நெடுக்கே நடந்து காட்சியின் முழு உக்கிரத்தையும் கவர் பண்ணி இருப்பது கை தட்ட வைக்கிறது என்றால் அதைத் தொடர்ந்து அரை நிமிடத்திற்கு வரும் அசாதாரண பின்னணி இசை அசர வைக்கிறது.!
வசனம்னு தனியா இல்லாதது அழகு. எல்லாமே சூழ்நிலை உதிர்க்க வைக்கும் யதார்த்த வார்த்தைகளே. (“நமக்கு திறமை இருக்கா இல்லையான்னு நாம தாண்டா சொல்லணும்! அடுத்தவன் சொல்ல மாட்டான்!”)
அந்த அம்மாக்காரியை விட்டு மனம் லேசில் வெளிவர முடியாது. ஆம்பிளை மகனை ஆம்பிளையாக்க அந்தப் பொம்பிளை படற பாடு! நிஜ ரீயாக்‌ஷன்களை நிமிடத்தில் கொட்டி கண் கலங்க வைத்து விடுகிறார்!
ஜன்னல் சூரிய வெளிச்சத்தில் புழுதிகள் பறப்பதைக் காட்டும் துல்லியமாகட்டும், ஹீரோ முகத்தில் ஒளி டாலடிக்கும் அழகாகட்டும், ஓசைப்படாமல் தன் இருப்பை ஒளியில் பதிவு செய்கிறார் ஒளிப்பதிவாளர். தீப்பந்த வெளிச்சத்தை வைத்து மட்டும் எடுத்து இருக்கும் அந்த கடைசி காட்சி சிகரம்.
இன்னொரு பக்கம் இளையராஜாவும் பாரல்லலாக இசையில் கதையை சொல்கிறார். 16 வயதினிலே மாதிரி அந்த ஆழமான தீம் மியூசிக் படத்தின் மூடுக்கு சட்டென்று நம்மை இட்டுச் செல்கிறது. ஆரம்பக் காட்சிகளில் படத்தின் மையப்புள்ளியை நோக்கி எத்தனை அழகாக கதையை நகர்த்தி செல்கிறது பின்னணி இசை என்று வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. கல்யாணம் அர்ஜுனன் கிரீடத்தை தலையில் வைக்கும் போது ஒலிக்கும் அந்த ஓங்கார இசை! அப்பாவின் சத்தியத்தை நினைவு கூரும்போது பின்னால் ஒலிக்கும் அந்த ஆங்கார இசை, அப்பப்பா! படத்தில் ஒரு பாடல்தான் என்று சொல்ல முடியவில்லை, முக்கியமான இடங்களில் எல்லாம் ராஜா அந்த உணர்வு கொப்பளிக்கும் ஒரு அற்புதமான ட்யூனை பிஜிஎம்மில் வழங்கி விடுகிறார். நாயகி அவனைப் பிரிந்து படிக்கச் செல்ல, அவன் அரிதாரம் பூச ஆரம்பிக்க அப்போது அவர் கொடுக்கும் பின்னணி இசையில் அந்த சோகம் அப்படியே நம் மனதுக்குத் தாவுகிறது.
கதாநாயகி? 'என்னடி எழுந்திருச்சி போயிட்டான், புடிக்கலையா'ன்னு தோழி கேட்கும்போது அவளைப் பார்க்கிற அந்த பார்வை ஒன்றே போதும்! ஆம்பளைன்னா யாருன்னு அவர் விளக்கம் கொடுக்கும் காட்சி அள்ளுகிறது.
தன்னைக் கேலி பண்ணுவதைப் பற்றிக்கூட கவலைப்படாமல் தன்னோடு நடக்கும் பொழுது எதிர்ப்படும் கேலிகளால் அவளுக்கு 'ஒரு நாள் இல்லாவிட்டால் ஒரு நாள்' மனசு கஷ்டப்படுமே என்று கல்யாணம் சொல்லும் பொழுது அவன் கேரக்டர் பளிச்சென்று மனதுக்குள் போய் உட்கார்ந்து கொள்கிறது.
பிசிறில்லாத டைரக்ஷன். தன் கூட்டாளியிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கும் அம்மாவை நோக்கி தூரத்தில் இருந்து வரும் மகன், ஃபிரேமில் இல்லாத, அப்போதுதான் வெளியே சென்ற பொம்பளைகளுடன் கையாட்டி ஏதோ பேசிக் கொண்டே வந்து சேரும் இடத்தில் கச்சிதமான காட்சியாக்கம்…
எல்லா முக்கியமான கேரக்டர்களுக்கும் அவர்கள் நடந்து கொள்ளும் விதத்திற்கு ஆளுக்கு ஒரு நியாயம் அளந்து கொடுத்திருக்கிறார் பாரி இளவழகன். அந்த அளவுக்கு மில்லிமீட்டர் மிகாமல் அவர்கள் நடிப்பு!
கிளைமாக்ஸ் காட்சியில்.. இன்று 17ஆம் நாள் பாரதப் போர்.. 'என்ன நடந்தது? யார் இறந்தாலும் இங்கே அழப்போவது நான்தான்,' என்று ஆரம்பித்து படிப்படியாக இன்டென்ஸிடியை அதிகரித்து அழுகையும் ஓலமுமாக கல்யாணம் குந்தியாக கதறும் காட்சியும் சரி, கடைசியில் அர்ஜுனனாக ஆடும் ஆட்டமும் சரி, கூத்துக் கலையின் ஜீவனை நம் கண் முன்னே வாரிக்கொண்டு வந்து நிறுத்திவிடுகிறார் பாரி. scintillating!
‘எப்பவும் அந்த புள்ளையே வராது உன்ன தூக்கி விடறதுக்கு’ன்னு சொல்லி சப்போர்ட்டுக்கு வரும் ஒரே ஒருத்தனும் கூழ் ஊற்றினால்தான் தன் கல்யாணம் என்கிற சுயநலத்தினால்தானா? … இப்படி ஆங்காங்கே ரசிக்கிற மாதிரி திரைக்கதையில் cognitive முடிச்சுக்கள் நிறையவே.
விரசம் இல்லை, விறுவிறுப்பு இருக்கு. ஒருத்தரை ஒருத்தர் வெட்டிக்கறது இல்லை, கெட்டிக்காரத்தனத்தில்தான் போட்டி.
ஏற்கனவே ஆங்காங்கே கோடி காட்டிவிட்ட ஃபிளாஷ்பேக் கதையை 20 நிமிடத்திற்கு சொல்லியிருக்க வேண்டியதில்லை. இன்னும் சுருக்கமாக காட்டியிருந்தால் விறுவிறுப்பு குறையாமலிருந்திருக்கும். பின்னணி இசைக்கு ஈடாக கூத்துப் பாட்டின் ஒலி சத்தமாக ஒலிக்கவில்லையோ என்று தோன்றுகிறது.. இத்தனை அழுத்தமாக முகவுரை கொடுத்ததற்கு அந்தக் கடைசி இரண்டு கூத்துக் காட்சிகளில் இன்னும் கூட உக்கிரம் ஏற்றியிருக்கலாம்.
இந்தப் படம் தரும் அனுபவம் ஒரு சினிமா பார்த்து விட்டு வரும் அனுபவம் அல்ல. ஒரு கதையை ரசித்து விட்டு வரும் அனுபவமும் அல்ல. ஓசைப்படாமல் ஒரு கிராமத்துக்குள் நுழைந்து அங்குள்ள மக்களோடு மக்களாக உட்கார்ந்து அங்கேயுள்ள கூத்துக் கலைஞர்கள், அவங்க குடும்பங்கள், நண்பர்கள் எல்லாருமாக வாழும் வாழ்க்கையை, கலை வேட்கையும் வாழ்க்கையின் நிர்ப்பந்தங்களுமாகப் போராடுவதை ரொம்ப, ரொம்பக் கிட்ட இருந்து பார்த்துவிட்டு வரும் அனுபவம்.

Tuesday, August 12, 2025

ஒரு நிமிடத்தில்...


தி ஷங்கர் டச் ரொம்ப விசேஷமானது. ஒவ்வொரு காட்சியிலும் மைண்ட் தொடும். ரியாலிடிக்கு எத்தனை க்ளோஸாகப் போக முடியுமோ அத்தனை க்ளோஸ் ஆகப் போவார், ஆனால் ‘ட்ராமாடிக்’ ஆக! ஒவ்வொரு சீனும் ‘டிக்’ ஆகி விடுவது இப்படித்தான். கதையிலும் சரியான இடத்தை டச் பண்ணி அதை கோல்டன் டச் ஆக்கிவிடுவார். இந்தப் படத்தில்….
இந்தியன் 2 .. மிகவும் ரசித்தேன். (Spoiler Alert)
படத்தின் ஒன்லைனை முதல் ஒரு நிமிட காட்சியிலேயே சொல்லி விடுகிறார். நிற்கும் இடத்தை அசுத்தப்படுத்திக் கொண்டே சுத்தமான நாட்டை எதிர்பார்க்கும், அடுத்தவனை ‘பார்த்துப் போகச் சொல்லும்' அந்த ஆளைக் காட்டும் போதே விளங்கி விடுகிறது.
அப்பா லஞ்சத்தில் பணத்தை அள்ளுகிறார். ஒரு பெண் இறப்பதற்கும் காரணமாக இருக்கிறார். மகனே அவரைக் காட்டிக் கொடுக்க, கைதாகிறார். மனைவி அதனால் இறந்து விடுகிறாள். அவள் முகத்தை பார்த்துவிடத் துடிக்கிறான் மகன்.. உறவினர்களும் பக்கத்து வீட்டு பெண்களும் அவனை உள்ளே விடாமல் துரத்துகிறார்கள்..
‘COMEBACKINDIAN’ சொன்னவர்களே ‘GOBACKINDIAN’ சொல்லும் நாள் வருவது கவிதை திருப்பம்! அதற்கான காரணம் கதையின் எதார்த்தம்!
சதைப் பிடிப்பான ஒரு கதை வைத்திருக்கிறார். அதற்குள் வருவதற்குள்…
ரசிகர்களின் ஏமாற்றம் புரிகிறது. இந்தியன் தாத்தா வந்தால் என்ன பண்ணுவார்? இப்ப இதைப் பண்ணுவார், இப்ப இப்படி அடிப்பார், இப்ப இப்படி நடக்கும்.. இப்படி தெரிஞ்சுக்கிட்டே இருந்தா எப்படி ரசிக்க முடியும்? ஆக குற்றவாளிகளுக்கு அவர் கொடுக்கும் பனிஷ்மென்ட் காட்சிகள் எல்லாம் ஒரு ரீ ரன் மாதிரி அலுத்து விடுகிறது. அதை புதுவிதத்தில் காட்ட முயலும் டைரக்டருடைய சின்ஸியாரிடி வேஸ்ட் ஆகுது. அதே பிரசினைக்காக சேனாபதி திரும்ப வராமல்..வேறு எத்தனையோ விஷயம் இருக்கே, அதுல ஒண்ணுக்காக அவர் திரும்ப வந்திருந்தால் ஆட்டம் புதுசாக இருந்திருக்கும். ரசிகர்களின் ஆர்ப்பரிப்பும்!
கிரேவ்யார்டு காட்சியில் கமலின் அந்த restrained act … ஏமாற்றம், வருத்தம், அதிர்ச்சியை விழுங்கிக் கொள்வது…எந்த அதிரடியான முக பாவங்களையும் கொடுக்காமலேயே அவர் மனதில் என்ன எண்ணம் ஓடுகிறது என்று நமக்கு தெரிகிறது. கூர்ந்து கவனிக்கிற மாணவர்களுக்கு அங்கே ஒரு ஆக்டிங் கிளாஸ் நடக்கிறது.
கிரிஸ்ப் ஜோக்குகளுக்கு பஞ்சமே இருக்காது ஷங்கர் படத்தில்.. ‘நக்கலா?’ ‘நிக்கல்!’ ஒன்று போதும். காட்சி ஒவ்வொன்றிலும் கடைசி ஷாட் வசீகரமாக இருக்கும். உதாரணம் ‘தாத்தா டாய்பேயிலே என்னடா பண்ணிட்டு இருக்காரு?’ என்று சித்தார்த் கேட்பது. வில்லன் உடலில் தவழும் ஆமையின் அடி வயிற்றில் வாசகம்…
விமான நிலையத்தில் அத்தனை பேருக்கிடையே சேனாபதியைக் கண்டுபிடித்தது எப்படி என்று சிம்ஹா சொல்லுவது இன்டெலிஜென்ஸீன்.
‘அஞ்சே நிமிஷத்தில முடிச்சிடறேன்’னு விரலைக் காட்டி கமலுக்கு எண்ட்ரி ஷாட் கொடுப்பதாகட்டும், ‘மை ஐ.டி.’ என்று விரல்களைச் சொடுக்கும் விதமாகட்டும்… எலிகண்ட்! அதே நிதானத்தில் படம் நெடுக…
“எல்லாத்தையுமே காசாக்கிற அரசியல் வாதிகள்! எல்லாத்திலேயுமே காசு வாங்கற அதிகாரிகள்!”
“இந்த நாட்டில வேலை இல்லாதவனைவிட வேலை நேரத்தில வேலை செய்யாதவன் தான் ஜாஸ்தி.”
“இங்கே எல்லாரும் குடும்பத்துக்காக எதை வேண்டுமானாலும் விட்டுக் கொடுப்பாங்க ஆனால் யாரும் குடும்பத்தை விட்டுக் கொடுக்க மாட்டாங்க!” வசனங்கள் செம க்யூட்!
புதுமைக் காட்சிகளுக்கும் பஞ்சமில்லை. ஜீரோ டாலரன்ஸ் என்று கிளம்பும் இவர் ஜீரோ கிரேவிடியில் செவ்வாயில் சஞ்சரிக்க பிராக்டிஸ் செய்யும் தொழிலதிபரை அந்தரத்தில் அந்தரங்கமாக சந்திப்பது… இறுதி சேஸ் காட்சிகளில் கமலின் சைக்கிள் வீல் வேகத்தில் எடிட்டிங்கும் பாய்கிறது.
‘பால்வெளி பாதை மேலே.. மேகமாய் உலாவலாமே..’ பாடலில் “வெண்ணிலா வேர்வை கொஞ்சம்.. மின்மினி முத்தங்கள் கொஞ்சம்.. கடவுளின் சிரிப்புகள் கொஞ்சம்.. நாம் காணவே..” என்று வரிகள் வசீகரிக்கின்றன... மற்ற படங்களைப் போல் இல்லாமல் அனிருத் அடக்கி வாசித்து இருக்கிறார் பின்னணி இசையை. படத்தின் mood-க்கு பொருத்தமாக. கடைசிக் காட்சியில் அந்த மனம் பிசைகிற வயலின் இசை..
உண்மைத் தாம்பாளத்தில் ஃபேண்டஸி கலர்ப் பொடி தூவி அழகு காட்டுவார். ‘பிரம்மாண்டம் ஐம்பது பர்சண்ட், ஃபேமிலி டிராமா ஐம்பது,’ தான் ஷங்கர் ஃபார்முலா. இதிலும்! பிந்தைய பாதிதான் மனம் கவருகிறது.
“தப்பு பண்றவன் எல்லாம் வேறெங்கேயோ இல்ல, நம்ம தெருவிலேயோ பக்கத்து வீட்டிலேயோதான் இருக்கிறான். ஏன் நம்ம வீட்டிலேயே…” என்று திரைக்கதையின் மையத்தை சுட்டிக்காட்டும் அந்த கமலின் live talk ஆழமாகவும் நேர்த்தியாகவும்! ஆனால்…
பிக் பட்ஜெட் படம் என்றாலே தப்பித் தவறிக்கூட அதில் யதார்த்தம் இருந்து விடக்கூடாது, fantasy தான் ஜாஸ்தியாக இருக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு வேரூன்றி விட்டது இங்கே. “வெறும் கை முஷ்டியாலேயே நூறு பேரை வீழ்த்தும் நம்ம ஹீரோவிடம், அது என்ன மர்மம் என்று ஒரு நாளாவது கேட்டிருப்போமா? அப்புறம் எதுக்கு வர்மம், அது எப்படி பாதிக்குதுங்கிற விவரம்? நான் கேட்டேனா?” என்கிறார் நம்ம ஆளு.
இன்றைய நாட்டு நடப்பையும் மக்கள் மனநிலையையும் அழுத்தமாக ஒரு கதையாக ஆக்கியிருக்கிறார் ஷங்கர். ரசித்துப் பாருங்கள் என்றும் சொல்வதோடு யோசித்து, பாருங்கள் என்றும் சொல்கிறார்கள்.
திமிங்கலமே தான்! நெடுமுடி வேணு ஒரு இடத்தில் சொல்கிற மாதிரி.

Monday, June 21, 2021

எளிமையும் விவரமும்...


‘Panchayat.’ வெப் சிரீஸ்… (Amazon Prime)

அந்தக் குக் குக்கிராமத்துக்கு பஞ்சாயத்து செகரெட்டரியாக ஹீரோ வந்து சேரும்போது நம் மனதில் காதல், மோதல், காமெடின்னு பல ஒன்லைன்கள் உதிக்க, நடப்பது என்ன? எல்லாம் அமைதியாக, எல்லோரும் அவரவர் ஆக. இயல்பாக எழும் பிரசினைகள்! அழகாக வந்து விழும் முடிச்சுக்கள்! இழையோடும் நகைச்சுவை!
பல ஆயிரம் ‘ஒரே’ படங்களைப் பார்த்துப் பார்த்து ஃபார்முலாக்களை ஏற்றிவிட்டிருக்கிற மனது சற்றுத் துவளுகிறது. சற்றே நேரத்தில், இந்த ‘ஃபார்முலா இல்லாமை’ இத்தனை அழகா என்று வியந்து போகிறோம்!
ஹீரோவுடன் அந்த கிராமத்துக்குள் நுழைந்து ஒவ்வொருத்தரையா சந்திச்சிட்டே வர்றோம். கொஞ்ச நேரத்துல பார்த்தால், அந்தப் பஞ்சாயத்து பிரசிடெண்ட் வீட்டில திண்டில நாமும் உட்கார்ந்து இருக்கிறோம். எப்படி வந்தோம்னே தெரியல. அப்படி ஒரு இயல்பான மூவ்மெண்ட்.
ஹீரோவின் perspective-ல் தொடங்கிச் சென்றது, கொஞ்ச நேரத்தில் எல்லாருடைய பார்வையிலும் நகர்கிறது. ஹீரோயின்னு ஒருத்தர் இல்லாம எட்டு எபிசோட்... ஆஹா நாம் காண்பது என்ன எபிசோடா அல்லது எபிக்கா?
எத்தனை இன்னஸண்ட் ஆக இருக்கிறதோ அத்தனை விவரமாக! எத்தனை எளிமையாக இருக்கிறதோ அத்தனை ஆழமாக!
12 சோலார் விளக்கு எங்கே போடணும்ன்னு தீர்மானிச்சாச்சு. 13-வதுக்காகத்தான் இந்த மீட்டிங் என்று ஆரம்பிக்கிறது ஒரு எபிஸோட். ஹீரோவுக்கு படிக்க லைட் வேணும். அவன் வேலை பார்த்து தங்கியிருக்கும் பஞ்சாயத்து ஆபீஸ் முன்னால் போடச் சொல்ல, பேய் பிடிக்கிற மரத்தின் பக்கத்துல போட்டா ஊரார் பயம் அகன்று வோட்டு குவியுமேன்னு பிரசிடெண்ட் சொல்ல... ஒரே வழி, மக்களின் அந்த பயத்தை அகற்றறதுதான்னு ஹீரோ, பேயின் பூர்வாங்கத்தை தூர் வாங்கக் கிளம்புவதும், சந்திக்கும் இயல்பான வினோதங்களும் சந்திப்பவர்களின் வினோதமான இயல்புகளும்... கச்சிதமான கதை வட்டம்.
நேர்த்தியா இழை பின்னின பட்டுச் சேலை மாதிரி கதைகள். பாந்தமாப் போட்ட பார்டர் மாதிரி ஊடாடும் காமெடி. அந்தந்த எபிசோடின் மையக் கதைக்கு சம்பந்தமில்லாம ஒரு வார்த்தை, வசனம் வரணுமே? என்னா கவனம்யா!
யாருய்யா அது அந்த பஞ்சாயத்து பிரசிடெண்ட் கணவர்? பாலையாவை பார்வையிலேயும் ரங்காராவை வார்த்தையிலேயும் கொண்டு வருகிறார். நட்புக்கும் குடும்பத்துக்கும் இடையே, பாலிடிக்ஸ்க்கும் நியாயத்துக்கும் இடையே புருவத்தை நெறிப்பது சுவாரசியமாகவும் அழகாகவும் இருக்கிறது.
டௌரி வாங்கமாட்டேன்னு சொல்லும் ஹீரோவை வரனாக்க ஆசை அவருக்கு. அவன் சொல்ற மாதிரி ஒரு லட்சம் ஸாலரி வாங்குவானா? பரிட்சையில தேறணும்னா பிரைய்ன் வேணும்கிறாளே மனைவி? இருக்கா பார்த்துடுவோம்னு கேள்வியைக் கொடுத்து யுவர் டைம் ஸ்டார்ஸ் நவ் சொல்லும் பிரசிடெண்டு புருஷன்! அவர் குழம்பும்போது கூடவே குழம்புகிறோம். தவிக்கும்போதும் கூடவே நாமும்.
எல்லாவற்றுக்கும் சிகரம் வைக்கிற மாதிரி அந்த கடைசி எபிசோட். ஒண்ணுமே சொல்ல வேண்டாம் அதைப் பத்தி. பார்த்துத்தான் ரசிக்கணும்.
எந்த இடத்திலும் தன்பால் கவனம் ஈர்க்காத கேமரா! அதுதானே நல்ல கேமரா மேனுக்கு இலக்கணம் என்பார் பிரபல காமிராமேன் மார்கஸ் பார்ட்லி?
நாடகத்தனமான நடிப்பு மருந்துக்குக் கூட இல்லையே என்று வருந்துகிறவங்களுக்கு ஆறுதலாத் தேடினால் ரிங்குவின் அம்மா பாத்திரம் மட்டும் ஆங்காங்கே சற்று ஆறுதல் வழங்குகிறது.
அத்தனை விஷயங்களும் மாற்றாத அவன் மனதை மாற்ற வரும் பெண் , ஆமா நாம தேடிக்கொண்டே இருந்த பெண் வருகிறாள்... எப்போ? அது சஸ்பென்ஸ்!
மொத்தத்துல நாம எதைப் பார்த்தெல்லாம் இதுவரை கைதட்டிட்டு, ரசிச்சிட்டு இருந்திருக்கோம்னு நாண வெச்சிடுது. எபிசோட் எட்டையும் பார்த்தபின் பழகிய நிஜ மனிதர்களைப் பிரியும் உணர்வு தோன்றுவது தொடருக்கும் வெற்றி, நமக்கும் திருப்தி என்கிறது.
><><

Sunday, May 10, 2020

தப்பட்… (இந்தி)


‘பளார்!’ இந்த ஒற்றை வார்த்தையைக் கொண்டு ‘பளீர்’ என்று ஒரு கதை சொல்லியிருக்கிறார்கள்.
லண்டன் பிராஞ்சுக்கு சி.இ.ஓ. ஆக அவனுக்கு கிடைத்துவிட்டது வாய்ப்பு. கொண்டாடுவதற்காக அந்த பார்ட்டி. ஓடியாடி ஏற்பாடு செய்யும் மனைவி. பார்ட்டி நடக்கும்போது போனில் அந்த செய்தி. சி.இ.ஓ அவனில்லையாம்! வருகிறது ஆத்திரம். வந்திருந்த சீனியரிடம் காலை வாரிட்டீங்கன்னு சாடுகிறான். குறுக்கே புகுந்து இழுத்த மனைவியை விடுகிறான் ஒரு பளார்!
விட்ட அறை விழுந்தது அவள் கன்னத்தில் அல்ல, உள்ளத்தில்!
‘அமு, உன்னோட இன்டர்நெட் சரியா வேலை செய்யலை,' என்று சொல்லும் கணவனிடம், 'எதெல்லாம் சரியா வேலை செய்யலையோ அதெல்லாம் என்னோடதாயிடும் இல்லையா?'ன்னு சிரிச்சிட்டே, 'யெஸ் சார்'னு அதை சரி பண்ணும் முதல் காட்சியிலேயே ஒரே வரியில் அவன் அறியாமல் செய்துவரும் ஆளுமையையும், உணராமலேயே நடந்து கொண்டிருக்கும் பாதையையும் விளக்கி விடுகிறார் டைரக்டர்.
அமுவின் விவாக ரத்து மனுவை ரெடி செய்த வக்கீல் தோழி அவளைக் கேட்கிறாள், "நல்லா யோசிச்சியா?"
அவள் கேட்கிறாள், ‘உனக்கு இது நடந்தா நீ என்ன பண்ணியிருப்பே?’
‘அவனை மன்னிச்சிருப்பேன்.’
‘அப்ப நான் செய்யறது தவறா?’
‘இல்லை!’ என்கிறாள்தோழி. படத்தின் ஜீவ நொடி அது. ஆமாம், எல்லாருக்கும் மனதில் தெரியும், அவன் செய்தது தப்புன்னு. ஆனா அடுத்த அடியெடுத்து வைக்க முடியாது அவங்களால். அந்த அடியைத்தான் அவள் எடுத்து வைக்கிறாள். அதை எப்படி தப்பென்று சொல்ல முடியும்?
ஒரு ஸ்க்ரிப்ட் எப்படி நகர வேண்டும்? எப்படி ஒவ்வொரு காரக்டரும் சுபாவமாக ரீயாக்ட் செய்ய வேண்டும்? சில பாடங்கள் இந்தப் படத்தில்.
படத்தின் ஹைலைட் டயலாக்தான். கதைக்குப் பொருத்தமோ, தேவையோ இல்லாமல் ஒரு வார்த்தை இருக்க வேண்டுமே? ஊஹூம்! வருடும் பின்னணி இசை! இல்லாமலிருந்து வலு சேர்க்கிறது நிறைய இடத்தில்.
படம் க்ளைமாக்ஸ் இல்லாமலே முடிகிறது… அமைதியாக. கதையே ஒரு நீண்ட க்ளைமாக்ஸாக இருக்கும்போது க்ளைமாக்ஸ் என்று ஒன்று தனியே வேண்டுமா என்ன?
டாப்ஸி.. Topஸி! முதல் மார்க் அவருக்குத்தான். வெறித்த, பிரமித்த, கனிந்த என்று விதவிதமாக வீசும் பார்வைகளே போதும்!
சிரிச்சிக்கிட்டே கிரிக்கெட் பந்தை எறியும் சுனிதா. அவளால அந்தப் பந்தைத் தான் எறிய முடியும், அதை ரசிச்சு அவள் இன்னும் இன்னும் உயரன்னு எறியும்போது அவள் முகத்தில கொப்பளிக்கும் சந்தோஷம், நம் உதட்டில புன்னகையாக… ஆனால் அவளுடைய பாத்திரத்துக்கு ஒரு முடிவு வேணுமேன்னு கடைசியில அவள் திருப்பி அடிச்சி நொறுக்கறதெல்லாம் தேவையா? அந்தப் பாத்திரத்துக்கெல்லாம் முடிவு ஏது என்பதே அதன் முடிவு, இல்லையா?
அவங்க செய்யறது சரியோ இல்லையோ ஆனால் எல்லாருமே ஒரு வித மெச்சூரிடியுடன் நடந்து கொள்வதைப் பார்க்கும்போது, அமுவைப் போலவே, நமக்கும் இதமாக இருக்கிறது.
சில மைனஸ் பாயிண்டுகளும்... மெயின் காரக்டரை அந்தச் செதுக்கு செதுக்கினவர்கள் பேரல்லலாக வரும் பெண் வக்கீல் காரக்டரை எப்படி இத்தனை கவனக் குறைவாக.. எதற்கெல்லாம்தான் விட்டு வெளியேறுவது என்று ஒரு லிமிட் இல்லையா என்று கேட்கத் தோன்றுகிறதே?
2020 ஐ நினைவில வெச்சு 20, 20 நிமிஷம் எடிட் பண்ணி எடுத்திருந்தால் படம் இன்னும் பளிச்சிட்டிருக்கும்.
தீம் சாங் உருக்கம். அதிலொரு வரி:
'உறவு உடைந்து நாம் பிரிந்தபோது
மிச்சம் இருந்தது கொஞ்சமே:
கதிரொளியில் ஒரு கற்றை,
பனித்துளியால் நிரம்பியதாக!'