நானும் ஒரு மனுஷி..
கே. பி. ஜனார்த்தனன்
('தேவி' 7 9 2005 இதழில்)
ரயிலில் ஏறியதிலிருந்தே அந்த முதியவள் புலம்பிக் கொண்டிருந்தாள்.
“சே, ஏன்தான் என் புத்தி அப்படிப் போச்சோ? .... நான் பாட்டுக்குப் போக வேண்டியதுதானே?” சில வார்த்தைகள் காதில் விழுந்தன.
வலது காலில் பெரிய கட்டுப் போட்டிருந்தது. பாதத்திலிருந்து முட்டிவரை மூணு இஞ்ச் கனத்துக்குத் துணி சுற்றியிருந்தது. உள்ளே தடவியிருந்த எண்ணெய், துணியை நனைத்துக் கசிந்திருந்தது. காலைக் கீழே தொங்க விட முடியாமல் சீட்டின் மேல் மடித்து வைத்து அமர்ந்திருந்தாள். பார்க்கவே பரிதாபமாக இருந்தது.
திருச்சி செல்வதற்காக அந்தப் பகல் நேர ரயிலில் ஏறியிருந்தேன். வழியில் ஏதோ ஒரு ஸ்டேஷனில் வண்டி நின்ற போதுதான் இந்தப் பாட்டி தட்டுத்தடுமாறி ஏறினாள். என்னருகே காலியாக இருந்த இடத்தில் சிரமப்பட்டு உட்கார்ந்தாள்.
அத்தனை பெரிய கட்டைப் பார்த்தபிறகு கேட்காமலிருக்க முடியவில்லை. “என்ன பாட்டி, காலில் என்ன காயம்?”
“என்னன்னுய்யா சொல்றது அதை? ரெண்டு நாள் முந்திதான் நடந்தது…. ம், எல்லாம் என் கொழுப்பு!” முனகிக்கொண்டே தொடர்ந்தாள். “நான் பாட்டுக்கு சாப்பாட்டுக் கூடை எடுத்துட்டு கலெக்டர் ஆபீசுக்கு போயிட்டிருந்தேன். அதான் என் தொழிலு. புருஷன் செத்து போனாரு. புள்ளை கவனிக்கலே. இப்படி கூடை சுமந்துதான் பிழைக்கிறேன்.
“நேரமாயிடுச்சேன்னு விரசா நடையை போட்டிருந்தேன். பிரிட்ஜாண்டை நாலஞ்சு ரவுடிப் பசங்க ஒரு பெண்ணை சுத்தி வளைச்சு கலாட்டா பண்ணிட்டிருந்தாங்க. அந்தப் பொண்ணு பரிதாபமா மாட்டிட்டு முழிச்சிட்டிருந்தது. ஏதோ கிராமத்து பொண்ணு. டவுனுக்குப் புதுசு போல. அந்த வழியா போயிட்டிருந்தவளை நிறுத்தி கலாட்டா பண்றாங்கன்னு புரிஞ்சது.
“அக்கம்பக்கத்தில போனவங்க யாரும் கண்டுக்காம போயிட்டிருந்தாங்க. எனக்கும் அவசரம் தான். ஆனா எப்படி விட்டிட்டுப் போறது? நேராப் போய் அந்தப் பசங்ககிட்ட சத்தம் போட்டேன். அக்கா தங்கச்சியோட பொறக்கலியான்னேன். நீ போம்மான்னு அவளை இழுத்து இந்த பக்கம் விட்டேன். அந்தப் பசங்களை திட்டிட்டு அவ போயிட்டா. அவனுங்களுக்கு இன்னும் ஆத்திரமாயிடுச்சி. இன்னா, நீ பெரிய இவளா, சப்போர்ட் பண்ண வந்துட்டியயான்னு ஒருத்தன் என்னைப் பிடிச்சுத் தள்ள, இன்னொருத்தன் இந்தப் பக்கம் இடுப்பிலிருந்த கூடையை உதைச்சான். கூடை பொத்துன்னு லோடோடு என் கால்ல விழுந்ததில கணுக்கால் எலும்பு முறிஞ்சு போச்சு!”
“அடப்பாவமே!”
“அதான் எங்க சொந்த ஊருக்கு போய் வைத்தியர்ட்ட கட்டு போட்டுட்டு திரும்பிட்டிருக்கேன். என் தொழிலும் போச்சு! ஆண்டவனே, இனி நான் என்ன செய்யப் போறேன்?”
என்னோடு சேர்ந்து பக்கத்தில் இருந்தவர்களும் அனுதாபத்துடன் கேட்டு ச்சூ கொட்டினார்கள்.
“இந்த வயசிலே ஏன் பாட்டி உனக்கு இதெல்லாம்?” என்றேன்.
“அதானே? என் கொழுப்பு! ரோட்டிலே எத்தனை பேரு போயிட்டிருந்தாங்க? எவனாவது தலையிட்டானா? எனக்கு மட்டும்தானே புத்தியில்லாம போச்சு? இப்ப அவதிப்படறேன். ம். நல்ல மாட்டுக்கு ஒரு சூடு. இனி எங்கேயாவது யாராச்சும் கஷ்டப்படறதைப் பார்த்தா அந்தப் பக்கம் திரும்பிக்கூட பார்க்க மாட்டேன்!” என்றாள்.
யாருக்கும் எதுவும் உதவி செய்யறதுன்னா ஒரு முறை யோசிச்சு செய்யணும்னு நினைத்திருந்த நான், இனிமேல் பத்து முறை யோசிச்சு செய்யணும்னு நினைத்தேன்.
அடுத்த ஸ்டேஷனில் ஒரு நடு வயது தம்பதி ஏறினர். உட்கார்ந்த வேகத்தில் அந்தப் பெண்ணின் கை, தெரியாமல் பாட்டியின் கால் மீது பட்டுவிட, “அம்மா!” என்று அலறிவிட்டாள் பாட்டி.
“ஐயோ, தெரியாம பட்டுடுச்சு!” அந்தப் பெண் பதறினாள்.
“வலி பிராணன் போகுதே!” என்று அரற்றியவளை ஆசுவாசமாய் பேசி சமாதானப்படுத்தினாள்.
“எப்படிப் பாட்டி இது நேர்ந்திச்சு?” என்று அவள் கேட்டதற்கு “அதை ஏன் கேக்கறே? எல்லாம் என் மடத்தனம்…” என்று தொடங்கி நடந்ததை வேதனையுடன் சொன்னாள்.
“இனி இந்த மாதிரி எங்கேயும் யாருக்காக வேண்டியும் எதிலேயும் மூக்கை நுழைக்க மாட்டேன். படற பாடு போதுண்டியம்மா! போதும் ஒரு ஜென்மத்துக்கும்!” அரற்றிக்கொண்டே இருந்தாள்.
கொஞ்ச நேரம் பொறுத்து..
கொய்யாப்பழம் விற்றுக்கொண்டே வந்தார் ஒரு கிழவர்.
அறுபது வயதுக்கு மேல் இருக்கும். மடித்துக் கட்டிய வேட்டி. மேலே ஒரு துண்டு மட்டும். சுமக்க முடியாமல் ஒரு கூடை.
ஜன்னலருகே அமர்ந்திருந்த பெரியவர் பழம் வாங்கினார். இருபது ரூபாய் நோட்டு நீட்டவே, கிழவர் கூடையை முழங்கால் மீது வைத்துக்கொண்டு மடியைத் திறந்து சில்லறை எடுத்துக் கொடுக்கப் போனார். ரயில் ஆட்டத்தில் அவர் ஒரு வினாடி திணற, மடி அவிழ்ந்து சில்லரைகளும், மடித்து வைத்திருந்த நோட்டுகளும் கீழே சிதறின.
ஆளுக்கொரு பக்கம் குனிந்து தேடி எடுத்துக் கொடுத்தோம். அந்த நேரம் வலப்பக்க ஓரத்திலிருந்த மீசைக்கார ஆள் குனிந்து எடுத்த ஐம்பது ரூபாய் நோட்டை லபக்கென்று தன் பாக்கெட்டில் போட்டுக் கொண்டதைப் பார்த்துவிட்டேன்.
ஆள் வாட்டசாட்டமான உருவம். பெரிய கடா மீசை, வலை பனியன், முரட்டு செயின் என்று பார்க்கவே பயம் தருபவராக இருந்தான்.
நமக்கு எதற்கு வம்பு? பாட்டி சற்று முன் சொன்ன கதையும் வேறு சேர்ந்து கொண்டு என்னை தடுத்தது.
வேறு யாராவது சொல்ல மாட்டார்களா என்று பார்த்தேன். என்னைப்போலவே அதை கவனித்த சிலரும் அந்த ஆளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்களே தவிர, யாரும் வாயைத் திறக்கவில்லை. என்னை மாதிரியே தானே எல்லாரும் நினைப்பார்கள்?
ஆனால் அடுத்த வினாடி ஒரு குரல் ஓங்கி ஒலித்தது.
“ஏண்டா, அந்தப் பாவப்பட்ட கிழவனோட காசை அபகரிக்க நினைக்கறியே, நீ உருப்படுவியா? பொசுக்குன்னு ரூபாயைத் தூக்கி பைக்குள்ளே போட்டுக்கிட்டியே? கொடுய்யா அந்த ஐம்பது ரூபா நோட்டை!”
படபடவென்று பொரிந்தவள் வேறு யாருமல்ல, அந்தப் பாட்டியேதான்.
“என்ன கிழவி, உளர்ற? நீ பார்த்தியா?” என்று முதலில் சற்று எதிர்த்துப் பாய்ந்தாலும், அவள் தொடர்ந்து கத்தவே, வேறுவழியின்றி எடுத்துக் கொடுத்து விட்டான் அந்த ஆள். அடுத்த ஸ்டேஷனிலேயே இறங்கிப் போய் விட்டான்.
வெளியேறும்போது அவள் காலை, தெரியாமல் மிதித்தது மாதிரி ஒரு மிதி மிதித்துவிட, பாட்டு துடித்துப்போனாள். கண்ணிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது.
அவள் பக்கம் திரும்பினேன் ‘என்ன பாட்டி, இப்பதானே சொன்னே, என் கொழுப்புன்னு? உனக்கு இதெல்லாம் தேவையா?’ என்றது என் பார்வை.
என் பார்வையிலிருந்த கேள்வியைப் புரிந்து கொண்டு சொன்னாள்.
“என்ன பண்ண சாமி? வாயைத் திறக்கக் கூடாதுன்னுதான் நினைச்சேன் ஆனா கண்ணெதிரே ஒரு அக்கிரமம் நடக்கிறப்போ எப்படிப் பார்த்துட்டு சும்மா இருக்கிறது? ஒரு அப்பாவி பாதிக்கப்படறப்போ எப்படி கண்டுக்கிடாம இருக்கிறது? அப்புறம் நானும் ஒரு மனுஷின்னு எப்படித்தான் சொல்லிக்கிறது?”
அவள் சாதாரணமாகக் கேட்டாள். அந்த வார்த்தைகள் என் மனதை ஆழமாகத் தாக்கின.
