நேர்த்தியான சிந்தனையாளர்...

‘Prevention is better than cure.’

இப்போது நாம் உணர்ந்து கொண்டாடும் இந்த வாசகத்தை 500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் சொன்னவர் அவரே.

Desiderius Erasmus… நெதர்லேண்டில் உதித்த நேர்த்தியான சிந்தனையாளர். இன்று பிறந்த நாள்!

சொன்ன எல்லாமுமே ஃப்ரேம் போட்டு மாட்ட வேண்டியவை. என்றாலும் சில மட்டும் இங்கே...

‘மனித மனம் உண்மையை விட பொய்யினால் மிகவும் கவரப்படுகிற மாதிரி அமைந்துள்ளது.’

‘காலம் மனிதர்களின் துக்கத்தை கரைத்து விடுகிறது.’

‘அதீத துணிச்சல் கொண்டவர்களுக்கு அதிர்ஷ்டம் துணை நிற்கும்.’

‘எழுதும் ஆசை எழுத எழுத வளரும்.’

‘நீங்கள் யாராக இருக்கிறீர்களோ அப்படியே ஆக விரும்புவதில் தான் மகிழ்ச்சியின் விதை இருக்கிறது.’

‘மிகச் சிறந்த புத்தகங்கள் முதலில் படித்து விடு. எவ்வளவு விஷயங்கள் தெரியும் உனக்கு என்பது முக்கியமல்ல. அந்த விஷயங்களின் தரமே முக்கியம்.’

‘ஒளியைச் சிந்துங்கள். இருட்டு தானே மறைந்துவிடும்.’

‘சிக்கனம் ஒரு வசீகர வருமானம்.’

‘ஒரு ஆணியை இன்னொரு ஆணியால் பிடுங்குவது போல ஒரு பழக்கத்தை இன்னொரு பழக்கத்தை வைத்து மாற்ற முடியும்.’

‘எனக்குக் கொஞ்சம் பணம் கிடைத்தால் புத்தகங்கள் வாங்குகிறேன். மீதம்இருந்தால் உணவுக்கும் உடைகளுக்கும்.’

‘கழுகுகள் ஈக்களைப் பிடிப்பதில்லை.’

‘உங்கள் நூலகம் உங்கள் சொர்க்கம்.’

‘எடுத்துக்கொண்டாலும் கொள்ளாவிட்டாலும் கடவுள் இருக்கிறார்.’

‘பெண்கள்… அவர்களோடு வாழ்வது கஷ்டம், அவர்கள் இல்லாமல் வாழ்வதும் கஷ்டம்.’

‘எதுவும் தெரியாமல் இருப்பதே ஏற்றவும் சந்தோஷமான வாழ்க்கை.’

‘ஆளுக்கொரு பாத்திரத்தை நடித்துக் கொண்டிருக்கிறோம் திரை கீழே விழும் வரை, என்பதைத் தவிர வாழ்க்கை வேறென்ன?’

அந்த ஒரு காட்சி...

அந்த ஒரு காட்சி! ‘DOROTHY’

The subtle art of film making....

வேறு வழி தெரியாத சுப்பு கார்த்தியின் அம்மாவை தினசரி அவள் செல்லும் வழியில் யாருக்கும் தெரியாமல் சந்தித்து, ‘கார்த்தியிடம் என்னை அழைத்துப் போகச் சொல்லு,’ என்று சொல்லுகிற காட்சி.

சுப்புவை பார்த்ததும் அவள் அடையப் போகும் அதிர்ச்சி. என்ன சொல்வாள்? அவனுக்குத் தெரியாது. எப்படியாவது விஷயத்தை சொல்லிவிட வேண்டும் கார்த்திக்கு. இது சுப்புவின் நிலை.

அவள்? சுப்புவை திடீரென்று அந்த நிலையில் பார்க்கிறாள். அந்த அதிர்ச்சியை அவள் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டும். மீறிக்கொண்டு அவளிடமிருந்து அந்த அன்பு வெளிப்பட வேண்டும்.அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்ல வேண்டும். கார்த்தியை வர சொல்ல வழி சொல்லணும்.

இத்தனையும் பத்தே ஷாட்களில், சுமார் ஒரே நிமிடத்தில் நேர்த்தியாக அமைத்திருப்பார் கார்த்திக்.

ஷாட் 1. (Long shot) ஊருக்கு வெளியே. பாலத்துக்கும் புல்வெளிக்குமிடையே ஒற்றைப்பாதையை மையப்படுத்தி ஒரு composition. கார்த்தியின் அம்மா கையில் தன் பைகளுடன் சுவாதீனமாக நடந்து வருகிறாள். பாலத்தின் குறுகிய இருண்ட அடியில் திரும்பும் பொழுது சட்டென்று நிற்கிறாள். எதைப்பார்த்து? ஏன்? கேள்வி எழுகிறது.

2. உள்ளே நிற்கும் உருவத்தை யார் அது என்று பார்க்க, உள்ளே அரை இருட்டில் உருவம் மட்டும் தெரிகிறது நமக்கு. புரிகிறது சுப்பு என்று. இருவருக்கும் நடுவே பரிமாறவிருக்கும் உணர்வலைகளின் ஆரவாரமாக பலத்த சத்தத்துடன் மேலே ரயில் பாலத்தை கடக்கிறது

3 (medium long shot) மெல்ல அந்த உருவம் நடந்து சற்று முன்னால் வருகிறது. தீனமாக “அம்மா!” என்பதைப் பார்க்கிறாள். பின்னணியில் ரயில் சத்தம் தேய்கிறது.

4. சுப்புவின் பார்வையில் ஷாட். சுப்புவை அவள் அடையாளம் கண்டு கொள்கிறாள். ‘ஐயோ சுப்பு!’ என்று அலறுகிறாள்.

Time lapse தெரியாதபடி சட்டென்று அடுத்த ஷாட்டுக்கு. Low key lighting. இதுவரை எந்த இசையும் கிடையாது.

5. Medium close up இல் சுப்புவின் முகம். அம்மாவின் கை மட்டும் அவனை ஆதுரத்துடன் தடவுவது தெரிகிறது. அழுதபடி அவள் குரல் மட்டும் overlap: ‘நேரா நீ அம்மாகிட்ட வந்திருந்தா ஒன்னை இந்த மாரி சீரழிய விட்டிருப்பனா?’ இப்ப அந்த உணர்வுக்கான பின்னணி இசை மெதுவே ஆரம்பிக்கிறது.

6. Medium shot இல் இருவரும். ‘என் வீட்டாளுங்க என்னை நிம்மதியா இருக்க விடமாட்டாங்க,’ என்று அழும் சுப்பு தயங்கி, ‘கார்த்திக்கிட்ட சொல்லி என்னை கூட்டிட்டு போக சொல்றியாம்மா?’ என்கிறான். விம்மியபடி அவன் தலையை கோதுகிறாள். பின்னணி இசை தொடர்கிறது.

7,8. (combined shots in profile) சுப்பு close up. ‘அவன் ஒருத்தன்தான் அந்த நரகத்திலிருந்து என்னை காப்பாத்துவான்,’ என்கிறான். அவள் குரல்: ‘கார்த்தி ஒருக்க போன் பண்ணுவான்..’ அவள் close up. ‘நாஞ்சொல்றேன், அவன் வருவான் உன்னைக் கூப்பிட, இன்னா சாப்பிடு..’ஆறுதல் சொல்கிறாள். ஒரு வடையை ஊட்டுகிறாள். சுப்பு close up. அவள் ஊட்ட, சாப்பிடுகிறான். மெல்ல இசை மேலோங்குகிறது.

9. (Mid shot) விம்மியபடியே அவள் மடி சாய்கிறான். அவளும் விம்மலுடன்… இன்னொரு துண்டு ஊட்டுகிறாள். இசை இன்னும் மேலெழுந்து உச்சம் வந்து அந்த உணர்வை பேசுகிறது.

10. (Long shot) அழுதுகொண்டே அவன் தலை மீது தலை கவிழ்கிறாள் அம்மா. இருவரின் விம்மல்கள் தேய, இசை சட்டென்று நின்று காட்சியின் கனம் மேலோங்கச் செய்கிறது.

வேறு எதுவும் அவர்கள் பேசிக் கொள்ளவில்லை. அழுகைகளில் உணர்வுகளை பங்கிட்டு கொள்கிறார்கள் உணவுடன் நம்பிக்கையும் ஊட்டுகிறாள்.

அதிர்ச்சி, அழுகை, கடைந்தெடுத்த சோகம் ஆனால் மிகை படாமல்!

குறைவான டயலாக்கும் நிறைவான நடிப்பும் நறுக்கான காட்சியமைப்பும் ஓவிய ஒளிப்பதிவும் அந்த உணர்வை வாசிக்கும் அளவான பின்னணி இசையும் சேர்ந்து எந்த மாயாஜாலமும் செய்ய முடியும் என்பதற்கு ஒரு காட்சி.

'DOROTHY' ஒரு பார்வை...

'DOROTHY' ஒரு பார்வை... 

மெல்லத் தோளில் கைபோட்டு, கை கோர்த்து நமக்குத் தெரியாமல் இருக்கும் ஒரு உலகத்திற்கு அழைத்து சென்று விடுகிறார்கள். அந்தப் பூவிதழ் புதிதான உலகம் இத்தனை மென்மையானதா? மனதை இத்தனை வருடுவதா?  உரக்க ஏதும் சொல்லாமலேயே அதில் சற்று உறைய வைக்கிறார்கள்… 

(முற்றுப்புள்ளி வைத்திருக்கிறார் என்று நினைத்தால் ஒரு ஆரம்ப புள்ளியையும்..)

என்ன ஒரு நுட்பமான பார்வை! என்ன ஒரு கண்ணியமான பிரசன்டேஷன்! அதிசயிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை

ஆரம்பத்தில் துண்டு துண்டு சீன்களாக கோர்த்து (ஏன்னா கதையே வேறு!)

போகப்போக காட்சிகளின் நீளத்தை அதிகரித்துக் கொண்டே போய் மையப் புள்ளியை நோக்கி நகருவது செமத்தி. மெயின் திருப்பத்தை முடிந்தவரை ஊகிக்க முடியாதபடி கொண்டுபோய் மொட்டவிழ்க்கிறார்கள் என்றால் முதலிலேயே flash forward காட்சி ஒன்றைச் செருகி அதை இறுதிக் காட்சியாக நினைக்க வைத்து, அடுத்த திருப்பத்தை அசத்தலாக்கி இருக்கிறார்கள். முடிவில் இனி என்ன, எப்படி என்ற ஆர்வம் இயல்பாக தொற்றிக் கொள்ள அதற்கு ஒரு முடிவை கொடுத்து… அப்புறம் அதுக்கு மேலே கிளைமாக்ஸைப் படர விட்டு… விளையாடியிருக்கிறார்கள் திரைக்கதையில்! distinction! 

ஃப்ளாஷ் பேக்குக்கு ஒரு கலரும்,  பிளாஷ் ஃபார்வர்ட்க்கு ஒரு கலரும் என்று தெளிவாக வைத்திருக்கிறார்களோ, குழம்பாமல் இருக்கிறோமோ? ஆனாலும் தாடிகளுக்குள் முகங்களை அடையாளம் கண்டு கதையை ஃபாலோ பண்றதுக்குள்ளே…

இன்னும் நிறைய வசனங்களை ரசித்திருக்கலாம், கொஞ்சம் தெளிவாக பேசி இருந்தால்!

(Slang அல்லவா?) கார்த்தி, ஆங்காரம் வேணும் என்பதும் அங்கீகாரம் என்று வடிவேலு திருத்துவதும் இயல்பாக…

அந்தக் கிணறு காட்சியில்  ஒளிப்பதிவாளருக்கு நல்ல வேட்டை.  சுப்பு கண்ணாடியில் தன் முகத்தையும் கார்த்தியையும் பார்ப்பதும் நல்ல ஃபோகஸ். அந்தத் தற்கொலைக் காட்சியின் அதிர்ச்சி, பரபரப்பு அனைத்தையும் கச்சிதமாக ஒரே ஷாட்டில் கொண்டு வந்து விடுகிறது காமிரா, இண்டு இடுக்குகளில் புகுந்தோடி. 

அந்த லா….ங் ஷாட்டில் திரையின் கீழ் ஓரத்தில் கார்த்தியும் வடிவேலும் பேசிக் கொண்டிருப்பது ஒற்றைத் தாளில் கீழே இரு முற்றுப் புள்ளிகளாக… எத்தனை அழகு! 

சிவாஜி மார்க் பாத்திரத்தை தூக்கி இரண்டு இளம் நடிகர்களிடம் நம்பிக்கை வைத்துக்  கொடுத்திருக்கிறார் கார்த்திக் சுப்புராஜ்.  துளியும் ஏமாற்றாமல் பிற்பாதியில் பிழிந்து எடுக்கிறார்கள் உணர்வுகளை.

ஜாலியாய் சாப்பிடும் சகோதரர்கள் சாப்பாட்டை முடிப்பதற்குள் சண்டை போட்டு அரிவாளைத்  தூக்க நிற்க, அலட்டாமல் அடகு நகை மீட்க வரும் அபலையை வளைக்கும் அப்பன்… அவரும் அந்த திகில் விசிலும்! கதையின் பின்புலத்துக்கு ஏற்ற மாதிரி பாத்திரப்படைப்பு.

அது எப்படித்தான் கண்டு பிடிப்பாரோ எந்தக் காட்சிக்கு எந்த ப்ரேமில் தொடங்கி எங்கே நிறுத்தணும் இசையை என்று? இதமான காட்சிகளில் இறகால் வருடுகிற மாதிரியும் மிதமான காட்சிகளில் சரியான உணர்வு பீறிடுகிற மாதிரியும் மில்லி கிராம் சுத்தமாக, கச்சிதமாக கொடுத்திருக்கிறார். கற்றுக் கொள்ளலாம். பாத்திரங்களின் உணர்வுகளை இயக்குனர் சொல்லாமல் விடும் இடங்களில் எல்லாம் அவர் சொல்லி விடுகிறார். பின்னே கிளைமாக்ஸும் முத்து மணிச்சரம் பாடலும் நகமும் சதையுமாக… 

இந்தப் படத்திலே அது நல்லாருக்கு இது நல்லாருக்குன்னு சொல்றது கஷ்டமாயிருக்கு. ஏன்னா கிட்டத்தட்ட எல்லாமே நல்லாருக்கு. 

சும்மா இங்கே ஒரு ரவுடி அங்கே ஒரு ரவுடி மாதிரியை நிறுத்தி கோழிச்சண்டை காட்டிக் கொண்டிருக்கும் நம்ம சினிமாவுக்கு  அவ்வப்போதாவது தேவையான மறுபக்கம் தான்.. 

ஒரே மாதிரி கதையை 9999 தடவை படங்களில் பார்த்துவிட்டோம். அப்படி இல்லாத இது பத்தாயிரத்தில் ஒன்று

நம்மைச் சுற்றி சில  அழகிய  மென்மையான உலகங்கள் இருக்கிறது. நாம் அவற்றை கொண்டாடவிட்டாலும் பரவாயில்லை, கண்டு கொள்ளாமல் விட்டாலும் பரவாயில்லை, அறிந்துகொள்ளவாவது  வேண்டாமா? காலத்தின் எத்தனை அவசியம் அது! கார்த்திக் அதைத்தான் செய்திருக்கிறார். கும்பிடுகிறேன் அவரை. 

How to name it? Except by the word ‘Great’?