அந்த ஒரு காட்சி...

அந்த ஒரு காட்சி! ‘DOROTHY’

The subtle art of film making....

வேறு வழி தெரியாத சுப்பு கார்த்தியின் அம்மாவை தினசரி அவள் செல்லும் வழியில் யாருக்கும் தெரியாமல் சந்தித்து, ‘கார்த்தியிடம் என்னை அழைத்துப் போகச் சொல்லு,’ என்று சொல்லுகிற காட்சி.

சுப்புவை பார்த்ததும் அவள் அடையப் போகும் அதிர்ச்சி. என்ன சொல்வாள்? அவனுக்குத் தெரியாது. எப்படியாவது விஷயத்தை சொல்லிவிட வேண்டும் கார்த்திக்கு. இது சுப்புவின் நிலை.

அவள்? சுப்புவை திடீரென்று அந்த நிலையில் பார்க்கிறாள். அந்த அதிர்ச்சியை அவள் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டும். மீறிக்கொண்டு அவளிடமிருந்து அந்த அன்பு வெளிப்பட வேண்டும்.அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்ல வேண்டும். கார்த்தியை வர சொல்ல வழி சொல்லணும்.

இத்தனையும் பத்தே ஷாட்களில், சுமார் ஒரே நிமிடத்தில் நேர்த்தியாக அமைத்திருப்பார் கார்த்திக்.

ஷாட் 1. (Long shot) ஊருக்கு வெளியே. பாலத்துக்கும் புல்வெளிக்குமிடையே ஒற்றைப்பாதையை மையப்படுத்தி ஒரு composition. கார்த்தியின் அம்மா கையில் தன் பைகளுடன் சுவாதீனமாக நடந்து வருகிறாள். பாலத்தின் குறுகிய இருண்ட அடியில் திரும்பும் பொழுது சட்டென்று நிற்கிறாள். எதைப்பார்த்து? ஏன்? கேள்வி எழுகிறது.

2. உள்ளே நிற்கும் உருவத்தை யார் அது என்று பார்க்க, உள்ளே அரை இருட்டில் உருவம் மட்டும் தெரிகிறது நமக்கு. புரிகிறது சுப்பு என்று. இருவருக்கும் நடுவே பரிமாறவிருக்கும் உணர்வலைகளின் ஆரவாரமாக பலத்த சத்தத்துடன் மேலே ரயில் பாலத்தை கடக்கிறது

3 (medium long shot) மெல்ல அந்த உருவம் நடந்து சற்று முன்னால் வருகிறது. தீனமாக “அம்மா!” என்பதைப் பார்க்கிறாள். பின்னணியில் ரயில் சத்தம் தேய்கிறது.

4. சுப்புவின் பார்வையில் ஷாட். சுப்புவை அவள் அடையாளம் கண்டு கொள்கிறாள். ‘ஐயோ சுப்பு!’ என்று அலறுகிறாள்.

Time lapse தெரியாதபடி சட்டென்று அடுத்த ஷாட்டுக்கு. Low key lighting. இதுவரை எந்த இசையும் கிடையாது.

5. Medium close up இல் சுப்புவின் முகம். அம்மாவின் கை மட்டும் அவனை ஆதுரத்துடன் தடவுவது தெரிகிறது. அழுதபடி அவள் குரல் மட்டும் overlap: ‘நேரா நீ அம்மாகிட்ட வந்திருந்தா ஒன்னை இந்த மாரி சீரழிய விட்டிருப்பனா?’ இப்ப அந்த உணர்வுக்கான பின்னணி இசை மெதுவே ஆரம்பிக்கிறது.

6. Medium shot இல் இருவரும். ‘என் வீட்டாளுங்க என்னை நிம்மதியா இருக்க விடமாட்டாங்க,’ என்று அழும் சுப்பு தயங்கி, ‘கார்த்திக்கிட்ட சொல்லி என்னை கூட்டிட்டு போக சொல்றியாம்மா?’ என்கிறான். விம்மியபடி அவன் தலையை கோதுகிறாள். பின்னணி இசை தொடர்கிறது.

7,8. (combined shots in profile) சுப்பு close up. ‘அவன் ஒருத்தன்தான் அந்த நரகத்திலிருந்து என்னை காப்பாத்துவான்,’ என்கிறான். அவள் குரல்: ‘கார்த்தி ஒருக்க போன் பண்ணுவான்..’ அவள் close up. ‘நாஞ்சொல்றேன், அவன் வருவான் உன்னைக் கூப்பிட, இன்னா சாப்பிடு..’ஆறுதல் சொல்கிறாள். ஒரு வடையை ஊட்டுகிறாள். சுப்பு close up. அவள் ஊட்ட, சாப்பிடுகிறான். மெல்ல இசை மேலோங்குகிறது.

9. (Mid shot) விம்மியபடியே அவள் மடி சாய்கிறான். அவளும் விம்மலுடன்… இன்னொரு துண்டு ஊட்டுகிறாள். இசை இன்னும் மேலெழுந்து உச்சம் வந்து அந்த உணர்வை பேசுகிறது.

10. (Long shot) அழுதுகொண்டே அவன் தலை மீது தலை கவிழ்கிறாள் அம்மா. இருவரின் விம்மல்கள் தேய, இசை சட்டென்று நின்று காட்சியின் கனம் மேலோங்கச் செய்கிறது.

வேறு எதுவும் அவர்கள் பேசிக் கொள்ளவில்லை. அழுகைகளில் உணர்வுகளை பங்கிட்டு கொள்கிறார்கள் உணவுடன் நம்பிக்கையும் ஊட்டுகிறாள்.

அதிர்ச்சி, அழுகை, கடைந்தெடுத்த சோகம் ஆனால் மிகை படாமல்!

குறைவான டயலாக்கும் நிறைவான நடிப்பும் நறுக்கான காட்சியமைப்பும் ஓவிய ஒளிப்பதிவும் அந்த உணர்வை வாசிக்கும் அளவான பின்னணி இசையும் சேர்ந்து எந்த மாயாஜாலமும் செய்ய முடியும் என்பதற்கு ஒரு காட்சி.

'DOROTHY' ஒரு பார்வை...

'DOROTHY' ஒரு பார்வை... 

மெல்லத் தோளில் கைபோட்டு, கை கோர்த்து நமக்குத் தெரியாமல் இருக்கும் ஒரு உலகத்திற்கு அழைத்து சென்று விடுகிறார்கள். அந்தப் பூவிதழ் புதிதான உலகம் இத்தனை மென்மையானதா? மனதை இத்தனை வருடுவதா?  உரக்க ஏதும் சொல்லாமலேயே அதில் சற்று உறைய வைக்கிறார்கள்… 

(முற்றுப்புள்ளி வைத்திருக்கிறார் என்று நினைத்தால் ஒரு ஆரம்ப புள்ளியையும்..)

என்ன ஒரு நுட்பமான பார்வை! என்ன ஒரு கண்ணியமான பிரசன்டேஷன்! அதிசயிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை

ஆரம்பத்தில் துண்டு துண்டு சீன்களாக கோர்த்து (ஏன்னா கதையே வேறு!)

போகப்போக காட்சிகளின் நீளத்தை அதிகரித்துக் கொண்டே போய் மையப் புள்ளியை நோக்கி நகருவது செமத்தி. மெயின் திருப்பத்தை முடிந்தவரை ஊகிக்க முடியாதபடி கொண்டுபோய் மொட்டவிழ்க்கிறார்கள் என்றால் முதலிலேயே flash forward காட்சி ஒன்றைச் செருகி அதை இறுதிக் காட்சியாக நினைக்க வைத்து, அடுத்த திருப்பத்தை அசத்தலாக்கி இருக்கிறார்கள். முடிவில் இனி என்ன, எப்படி என்ற ஆர்வம் இயல்பாக தொற்றிக் கொள்ள அதற்கு ஒரு முடிவை கொடுத்து… அப்புறம் அதுக்கு மேலே கிளைமாக்ஸைப் படர விட்டு… விளையாடியிருக்கிறார்கள் திரைக்கதையில்! distinction! 

ஃப்ளாஷ் பேக்குக்கு ஒரு கலரும்,  பிளாஷ் ஃபார்வர்ட்க்கு ஒரு கலரும் என்று தெளிவாக வைத்திருக்கிறார்களோ, குழம்பாமல் இருக்கிறோமோ? ஆனாலும் தாடிகளுக்குள் முகங்களை அடையாளம் கண்டு கதையை ஃபாலோ பண்றதுக்குள்ளே…

இன்னும் நிறைய வசனங்களை ரசித்திருக்கலாம், கொஞ்சம் தெளிவாக பேசி இருந்தால்!

(Slang அல்லவா?) கார்த்தி, ஆங்காரம் வேணும் என்பதும் அங்கீகாரம் என்று வடிவேலு திருத்துவதும் இயல்பாக…

அந்தக் கிணறு காட்சியில்  ஒளிப்பதிவாளருக்கு நல்ல வேட்டை.  சுப்பு கண்ணாடியில் தன் முகத்தையும் கார்த்தியையும் பார்ப்பதும் நல்ல ஃபோகஸ். அந்தத் தற்கொலைக் காட்சியின் அதிர்ச்சி, பரபரப்பு அனைத்தையும் கச்சிதமாக ஒரே ஷாட்டில் கொண்டு வந்து விடுகிறது காமிரா, இண்டு இடுக்குகளில் புகுந்தோடி. 

அந்த லா….ங் ஷாட்டில் திரையின் கீழ் ஓரத்தில் கார்த்தியும் வடிவேலும் பேசிக் கொண்டிருப்பது ஒற்றைத் தாளில் கீழே இரு முற்றுப் புள்ளிகளாக… எத்தனை அழகு! 

சிவாஜி மார்க் பாத்திரத்தை தூக்கி இரண்டு இளம் நடிகர்களிடம் நம்பிக்கை வைத்துக்  கொடுத்திருக்கிறார் கார்த்திக் சுப்புராஜ்.  துளியும் ஏமாற்றாமல் பிற்பாதியில் பிழிந்து எடுக்கிறார்கள் உணர்வுகளை.

ஜாலியாய் சாப்பிடும் சகோதரர்கள் சாப்பாட்டை முடிப்பதற்குள் சண்டை போட்டு அரிவாளைத்  தூக்க நிற்க, அலட்டாமல் அடகு நகை மீட்க வரும் அபலையை வளைக்கும் அப்பன்… அவரும் அந்த திகில் விசிலும்! கதையின் பின்புலத்துக்கு ஏற்ற மாதிரி பாத்திரப்படைப்பு.

அது எப்படித்தான் கண்டு பிடிப்பாரோ எந்தக் காட்சிக்கு எந்த ப்ரேமில் தொடங்கி எங்கே நிறுத்தணும் இசையை என்று? இதமான காட்சிகளில் இறகால் வருடுகிற மாதிரியும் மிதமான காட்சிகளில் சரியான உணர்வு பீறிடுகிற மாதிரியும் மில்லி கிராம் சுத்தமாக, கச்சிதமாக கொடுத்திருக்கிறார். கற்றுக் கொள்ளலாம். பாத்திரங்களின் உணர்வுகளை இயக்குனர் சொல்லாமல் விடும் இடங்களில் எல்லாம் அவர் சொல்லி விடுகிறார். பின்னே கிளைமாக்ஸும் முத்து மணிச்சரம் பாடலும் நகமும் சதையுமாக… 

இந்தப் படத்திலே அது நல்லாருக்கு இது நல்லாருக்குன்னு சொல்றது கஷ்டமாயிருக்கு. ஏன்னா கிட்டத்தட்ட எல்லாமே நல்லாருக்கு. 

சும்மா இங்கே ஒரு ரவுடி அங்கே ஒரு ரவுடி மாதிரியை நிறுத்தி கோழிச்சண்டை காட்டிக் கொண்டிருக்கும் நம்ம சினிமாவுக்கு  அவ்வப்போதாவது தேவையான மறுபக்கம் தான்.. 

ஒரே மாதிரி கதையை 9999 தடவை படங்களில் பார்த்துவிட்டோம். அப்படி இல்லாத இது பத்தாயிரத்தில் ஒன்று

நம்மைச் சுற்றி சில  அழகிய  மென்மையான உலகங்கள் இருக்கிறது. நாம் அவற்றை கொண்டாடவிட்டாலும் பரவாயில்லை, கண்டு கொள்ளாமல் விட்டாலும் பரவாயில்லை, அறிந்துகொள்ளவாவது  வேண்டாமா? காலத்தின் எத்தனை அவசியம் அது! கார்த்திக் அதைத்தான் செய்திருக்கிறார். கும்பிடுகிறேன் அவரை. 

How to name it? Except by the word ‘Great’?

சொந்த அக்காவே...

நாலைந்து படங்களில் தலைகாட்டியிருந்தார் அந்த நடிகை. ஒரு பார்ட்டியில் அவர் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த அந்தப் பெரிய புரட்யூஸர் (‘Gone With The Wind’ எடுத்தவர்) தான் படமாக எடுக்கவிருக்கும் பிரபல நாவல் ஹீரோயினாக நடிக்க டெஸ்டுக்கு அழைத்ததும் உச்சி குளிர்ந்து போனார் உச்ச நட்சத்திரமாகும் அந்த வாய்ப்பில். ஆனால் அதே அழைப்பு பல பிரபல நடிகைகளுக்கும் சென்றிருந்தது. அடுத்து ஆறு மாசம் நடந்த பலத்த போட்டிக்கு இடையே அதைக் கைப்பற்றினார். உச்ச நட்சத்திரமாகவும் ஆனார்.

Joan Fontaine… 1940 களின் பிரபல ஹாலிவுட் நடிகை. இன்று பிறந்த நாள்!

மேலே சொன்ன ‘Rebecca’ அறிவீர்கள். டெஃபன் டி மாரியரின் ஆகப் பிரபல சஸ்பென்ஸ் நாவல். ஆல்ஃப்ரட் ஹிட்ச்காக்தான் அதன் டைரக்டர். கதை?

தற்கொலை செய்து கொண்ட மனைவியின் மறைவால் தானும் தற்கொலை செய்ய இருந்த அந்தப் பணக்கார வாலிபனை தடுத்து மனம் தேற்றிய அவள் அவனை மணம் செய்து கொள்கிறாள். அவனது கடலோர மாளிகையில் கால் எடுத்து வைக்கும் அவளுக்கு அயர்ச்சி தரும் அதிர்ச்சிகள். இன்னும் பழைய நிலையிலேயே அந்த மாளிகை! இன்னும் பழைய நினைவிலேயே அவன்! இன்னும் பழைய எஜமானியையே போற்றும் பணிப்பெண்! இவளைப் படாத பாடு படுத்துகிறாள். சுற்றிலும் மர்மம். அதே நேரம் முதல் மனைவியின் உடல் கிடைக்கிறது கடலிலிருந்து. கணவன்தான் கொன்றிருக்க வேண்டும் என்று அவனை சந்தேகிக்கிறார்கள். அப்படியல்ல, அவள்தான் சகிக்க முடியாத கொடூரப் பெண்மணியாக இருந்திருக்கிறாள் என்ற கதையை அவன் சொல்லும்போது, தன்னுடன் சேர்த்து அவனையும் காப்பாற்ற வேண்டிய நிலை இவளுக்கு.

தனக்கு வேண்டிய நடிகையை போடவில்லையே என்று ஹீரோ லாரன்ஸ் ஒலிவியருக்கு வருத்தம். செட்டில் அவர் ஒத்துழைப்பு எப்படிக் கிடைக்கும்? அந்தச் சங்கடத்தோடேயே நடித்தார் ஜோன். அது அந்தப் பாத்திரத்துக்கு இன்னும் வலு சேர்த்துவிட்டது. அந்தப் படத்தில் அபலை மனைவியாக கண்கலங்க நடித்தாலும் நடித்தார் ஜோன். அதிலிருந்து அபலை வேடமாக வந்து குவிந்தது. அவரே ஒரு கட்டத்தில் நிறுத்தும் அளவுக்கு.

1941 -இல் ‘Suspicion’ என்ற படத்துக்காக இவர் ஆஸ்கார் நாமினேஷன் பெற்றபோது போட்டியிட்ட மற்றொரு நடிகை வேறு யாருமல்ல, இவருடைய சொந்த அக்காவேதான். Olivia de Havilland! அவரும் பிரபல நட்சத்திரம். ‘Hold Back the Dawn’ படத்துக்காக நாமினேஷன் பெற்றிருந்தார். இவருக்கே கிடைத்தது ஆஸ்கார். (அக்கா பிற்பாடு 1946 இல் ‘To Each His Own’ படத்திற்காக அதை வாங்கினார்)

நடிகர்களுக்கு எந்த ஸ்பெஷல் மதிப்பும் தராதவர் ஆயிற்றே ஹிட்ச்காக்? அவரிடமே நடித்து அகாடமி அவார்டு வாங்கின ஒரே நடிகை இவர்தான்.

Orson Welles உடன் நடித்த க்ளாஸிக் 'Jane Eyre' இன்னும் உயரத்துக்கு எடுத்துச் சென்றது.

அக்கா ஒலிவியாதான் அம்மாவின் ஃபேவரைட் என்ற எண்ணம் இவருக்கு. அக்காவுக்கும் தங்கைக்கும் சின்ன வயதிலிருந்தே சச்சரவுதான்.

‘ரோஜாப் படுக்கை அல்ல.’ : அவரெழுதிய சுய சரிதையின் தலைப்பு. ‘எல்லாரும் பொறாமைப்பட என் வாழ்க்கையில் ஏராளம் உண்டுதான். இருந்தாலும் நான் வாழ்க்கையில் நீடித்த அன்பையோ நீடித்த மணவாழ்க்கையோ கண்டதில்லை. ஆக எல்லாம் வெறும் யோகம்தான்.’

நூற்றி ஐந்து வயதில் மேடையில் நடித்தபடியே உயிரை விட வேண்டும் என்று விரும்பினார். இரண்டுமே நடக்கவில்லை. நடந்தது 96 வயதில் இயற்கை மரணம். அக்கா மறைந்தது 104 வயதில்.